شاخص فلاکت به عنوان یکی از معیارهای رفاه اقتصادی شناخته می‌شود و افزایش شاخص فلاکت در یک کشور به معنای بدتر شدن رفاه اقتصادی و اجتماعی مردم آن کشور است. از این‌رو، بدتر شدن شاخص فلاکت، علاوه بر تأثیرات اقتصادی می‌تواند پیامدهای فرهنگی و اجتماعی بسیاری را به همراه داشته باشد، لذا شناسایی و ارزیابی عوامل کلان اقتصادی مؤثر بر این شاخص باید مد نظر برنامه‌ریزان و سیاست‌گذاران قرار گیرد.  از این‌رو، هدف اصلی این پژوهش بررسی عوامل مؤثر بر شاخص فلاکت طی دوره زمانی بهار 1391 تا تابستان 1402 می‌باشد. در مطالعه حاضر از چارچوب شرستا و باتا (2018) و فمبای (1998) که کمک زیادی به انتخاب روش‌های مناسب می‌کند، برای تجزیه و تحلیل داده‌های سری زمانی استفاده شده است. نتایج نشان می‌دهد که برخی از متغیرهای ایستا و برخی دیگر هم‌انباشته از مرتبه اول هستند و براساس چارچوب شرستا و باتا (2018) باید الگو خودرگرسیون برداری با وقفه توزیعی برآورد شود. نتایج برآورد الگو نشان­دهنده تأثیر مثبت شاخص عدم قطعیت بر شاخص فلاکت در بلندمدت است. همچنین اثر متغیرهای نرخ ارز در بازار آزاد و نرخ مشارکت بر شاخص فلاکت مثبت است و متغیر بهره‌وری نیروی کار هم اثر منفی بر شاخص فلاکت دارد. نتایج این مطالعه بدین‌گونه می‌تواند مورد استفاده قرار گیرد که علاوه بر ضرورت کنترل نوسانات نرخ ارز، اهتمام به اعلام صحیح سیاست‌های اعمالی و انتشار به هنگام اطلاعات اقتصادی که منجر به کاهش عدم قطعیت سیاست‌های اقتصادی گردد، می‌تواند به کاهش شاخص فلاکت کمک نماید.