رابطه میان وفور منابع طبیعی، به ویژه درآمدهای نفتی، و رشد نوآوری در کشورهای در حال توسعه، موضوع بحث‌های گسترده در چارچوب نظریه نفرین منابع است. کیفیت نهادی، خصوصاً سطح فساد، به عنوان یک عامل تعدیل‌گر کلیدی در این رابطه شناخته می‌شود. این مطالعه با هدف بررسی تجربی تأثیر غیرخطی درآمدهای نفتی بر نوآوری، با به کارگیری مدل رگرسیون انتقال ملایم پانلی و با استفاده از داده‌های تابلویی مربوط به 32 کشور در حال توسعه نفتی طی دوره 2011 تا 2023 انجام شده است. نتایج این پژوهش وجود یک رابطه غیرخطی معنادار را تأیید کرده و نشان می‌دهد که تأثیر متغیرهای توضیحی؛ که در این مطالعه مهم‌ترین آن‌ها رانت نفتی است؛ بر شاخص جهانی نوآوری بسته به سطح شاخص ادراک فساد، متفاوت است. نتایج ناشی از برآورد مدل نشان می‌دهند که آستانه تغییر رژیم برابر با مقدار 25.4228 از شاخص ادراک فساد است و این انتقال ملایم میان رژیم‌ها نیز با سرعت 0.8735 صورت می‌گیرد. همچنین یافته‌های این پژوهش حاکی از آن است که در شرایط فساد بالا، یعنی قبل از عبور شاخص ادراک فساد از سطح آستانه و در بخش خطی مدل، درآمدهای نفتی تأثیر معناداری بر نوآوری ندارند، اما در صورت گذر شاخص ادراک فساد از سطح مذکور و کنترل شدن فساد، این تاثیر مثبت می‌شود. همچنین سرمایه‌گذاری در بخش تحقیق و توسعه در شرایط فساد گسترده اثر معنادار و منفی بر شاخص جهانی نوآوری دارد، اما زمانی که فساد از مقدار آستانه‌ای عبور می‌کند، این اثر مثبت می‌شود. این نتایج حاکی از نقش «سدکنندگی» فساد در رشد نوآوری از کانال دو متغیر ذکر شده است. این یافته‌ها بر اهمیت حیاتی کنترل فساد به عنوان پیش‌شرطی برای بهره‌برداری از پتانسیل درآمدهای نفتی و سرمایه‌گذاری‌های تحقیق و توسعه در جهت تقویت نوآوری در کشورهای نفتی تأکید دارد.