مسئله تأمین امنیت انرژی به‌عنوان یکی از مسائل مهم در جوامع جهانی همواره مطرح بوده است. زیرا انرژی به‌عنوان عامل اصلی تولید کالا و خدمات محسوب می­شود که در فرایند رشد و توسعه اقتصادی تأثیر بسزایی دارد. باتوجه‌به این مسئله که تأمین امنیت انرژی توسط دولت­ها در هر کشوری جزو نیازهای اساسی محسوب می­شود، دولت بایستی سیاست­های اقتصادی خود را به نحوی اتخاذ کند که ریسک امنیت انرژی در آن کشور به حداقل میزان ممکن برسد. هزینه­های دولت اگر در جهت ارتقای سطح زیرساخت­های بخش انرژی و حمایت از تولیدکننده داخلی آن باشد، منجر به تنوع منابع، دردسترس‌بودن، کاهش هزینه­ها، کاهش وابستگی به واردات و افزایش بهره‌وری بخش انرژی می­شود تا درنهایت سطح امنیت انرژی در کشور افزایش یابد. ازآنجایی­که تبادلات بین‌المللی، ارتباط با کشورهای واردکننده و صادرکننده انرژی و حفظ جایگاه بین‌المللی برای تأمین منابع انرژی بسیار حائز اهمیت است و به‌شدت تحت‌تأثیر تحریم­های اقتصادی قرار می­گیرد، مطالعه حاضر به بررسی اثر هزینه­های دولت و تحریم­های اقتصادی طی دوره زمانی 1980 تا 2018 با استفاده از روش SVAR می­پردازد. درنهایت، نتایج پژوهش نشان می­دهد که تحریم­های اقتصادی، آزادی تجاری و شهرنشینی به افزایش ریسک امنیت انرژی منجر شده و امنیت انرژی در کشور را کاهش می­دهند. از سوی دیگر، هزینه­های دولت، صنعتی شدن و سرمایه گذاری مستقیم خارجی به کاهش ریسک امنیت انرژی منجر می­شوند. نتایج تجزیه واریانس در دوره دهم نیز حاکی از آن است که هزینه­های دولت و تحریم­های اقتصادی به ترتیب 77/20 و 21/32 درصد از تغییرات ریسک امنیت انرژی را توضیح می­دهند.